Vlinder

Ooit, toen ik vijftien was, kocht ik op terugweg van school spontaan een gitaar, een akoestische, voor 2000 frank, met het geld dat ik bij de bakker had verdiend, van een handelaar die later bij het uitladen onder een van zijn eigen piano’s zou verpletterd worden. Ik herinner mij nog steeds zijn zwarte krullen en zijn grondige uitleg, waar ik toen alleen maar op knikte.

Toen ik de D, de E en de C kon, begon ik er ook bij te zingen. Niet dat ik een doel had. Het was iets met de klank en de vibraties dichtbij mijn buik. De zetels in de woonkamer waren leeggeraakt en het woordenboek had ik al uitgelezen. Uit niets, ontstaat alles. Het ging om het klankbord, en de expressie. And nothing else mattered.

Hoewel mijn vader gelovig was en mij vaak meenam naar de kerk en juf Mieke ons acht keer per dag een gebedje liet doen, heb ik religie nooit begrepen. Ik begreep alleen energie. Wat voelt goed. Wat voelt niet goed. Ik hoorde spreken over naastenliefde, broden vermenigvuldigen en blinden doen zien. Maar als ik in de klas zat, voelde ik de angst van Wendy, de boosheid van Wim, de vreugde van Yves en de naïviteit van Roel. Niet dat ik toen die woorden had, maar ik wist wel met wie ik wel wou spelen en met wie niet. En dat ik soms tussen Wendy en Wim moest gaan staan, om haar te verdedigen.

Toen mijn dochter vierentwintig uur lang op weg was naar deze plaats, belde er ’s nachts een man aan. Of hij mocht binnenkomen, omdat zijn auto pech had in het midden van de straat in het centrum. Ik herinner mij hoe de twee vroedvrouwen en de vader één voor één naar de voordeur liepen, een rij vormden voor de voordeur, en ik met wie en wat ik in me had, ontzettend luid néé riep. Mijn dochter’s naam betekent ‘brenger van het licht’, wist ik achteraf. Tot op vandaag zijn wij er met vier van overtuigd dat ze die nacht het donker wegjoeg. Dat doet ze nog steeds.

Vlak voor hij tegen een betonnen pijler reed, zei mijn osteopaat dat ik altijd met mijn handen uit mijn zakken moest wandelen omdat dat het meest natuurlijke is voor onze rug. De friturist om de hoek zei ooit dat als je veel lacht, je later de mooiste rimpels hebt. Een opleidingscoach zei dat je iets niet goed moet kunnen om er goed in te zijn. Een kapster zei, dat een rups nooit een idee heeft van de vlinder die het nog zal worden. En een tekendocent zei ooit, dat als je het talent hebt van creatie, je nooit fundamenteel alleen kan zijn.

Ik denk dat je onsterfelijk wordt, wanneer iets wat je ooit tegen iemand zei, voortleeft, en doorgegeven wordt.

Kerken en moskeeën en gebedsplaatsen intrigeren me vandaag nog steeds. Hoe we het almachtige in ieder van ons externaliseren, terwijl we allemaal in de kern ontstonden uit verbinding, en we liefde zìjn, zonder altaar, zonder sokkel. Ik denk dat we broden kunnen vermenigvuldigen als we allemaal een kleiner deel nemen. Maar ook, dat we mensen die blind willen blijven, nooit kunnen doen zien.

Soms denk ik terug aan Wendy en Wim, en dat, naast een vuist, energie de enige barometer is of iets goed of schadelijk voor je is. Dan ga ik op wandel met mijn handen uit mijn zakken, lach ik naar een tegenganger, zing ik een half liedje op mijn ongestemde gitaar, maak ik tegels met hoeken af, en ben ik dankbaar voor de gift van creatie. En later als ik groot ben, word ik een vlinder.